Unitas: het D66 van de Amsterdamse studentenwereld

Deze weken viert mijn oude studentenvereniging Unitas het eeuwfeest. Vorig weekend stroomden honderden reunisten samen in de Transformatorhal voor een vrolijk weerzien. De geijkte vraag was natuurlijk "Wat doe jij tegenwoordig?" in alle opzichten. Veel reunisten vroegen me ook naar het werk als raadslid en er waren er ook genoeg die verhaal kwamen halen, omdat ze op mij persoonlijk hadden gestemd. Alle herinneringen brachten me bij een gedachte die ik wel vaker heb gehad: Unitas is eigenlijk net D66....

Voor mij betekent deze gedachte dat leden als individu worden gezien en behandeld en dat er ruimte is voor nieuwe ideeen. Maar ook dat alles niet perfect geregeld is, maar wel dat heel veel mensen er hun volle ziel en zaligheid ingooien. En pratend met mijn oude Senaatsgenoten (ik was de secretaris) bedacht ik me dat onze vergaderingen toen ook verdomd veel lijken op mijn huidige fractievergaderingen: iedereen wil zijn zegje doen, heeft overal een mening over, vanuit de beste bedoelingen en ze duren altijd net iets te lang.....

Ik kan niet wachten op het eeuwfeest van D66!!